Het moderne onderwijs- en opvoedingssysteem is bijna geheel gebaseerd op stickers. Je bord leeg gegeten? Dan krijg je een sticker. Je broertje een dag niet gebeten? Dat verdient een sticker. Een schooldag lang netjes op je stoel blijven zitten? Plakken maar!
Maar als je al een sticker krijgt voor iets wat als ‘normaal gedrag’ zou kunnen worden aangemerkt, wat krijg je dan wel niet als je iets heel vervelends moet doen? Bijvoorbeeld (en ik noem nu even een paar absolúút willekeurige voorbeelden): tweemaal per week in een bad met dode zeezout zitten omdat je een fistel hebt (ja, dat bijt inderdaad). Of je in je hand laten prikken met een infuusnaald waardoor in een half uur 1 milligram ijzer je lichaam in kan worden gepompt, wat een vervelende druk in je arm geeft en waarna je je 3 dagen doodmoe en met een bont en blauwe hand voort zal slepen. Of, en dat is dan gelijk de leukste in het rijtje, je vier keer laten prikken met Humira®. Humira® is een TNF-blokker, een medicijn tegen ontstekingen die bij auto-immuunziekten zoals reuma en ziekte van Crohn optreden. Humira® zit in injectiespuiten en daar zijn hulpstoffen aan toegevoegd en die hulpstoffen, die branden als de hel. Ik stel me zo voor dat dàt is wat ze verdachten inspuiten die in politieseries gemarteld worden. De eerste keer dat je Humira® krijgt, krijg je 4 spuiten. Twee weken later krijg je er 2 en vanaf dat moment om de week een spuit. Ik geef het de juffen, meesters en ouders te doen om dát te verkopen. Dat is nog eens iets anders dan een dag je broertje niet bijten. 
Appeltje eitje voor mij want ik heb geen broertje. Wel een koeltas vol met van die leuke spuiten. En gelukkig ook een vriend die van de MDL-verpleegkundige instructie heeft gekregen over hoe hij me moet martelen ‘voor mijn eigen bestwil’. Als we moegeprikt en –geschreeuwd weer naar huis willen gaan,zegt de verpleegkundige: “Ik weet niet of je dit handig vindt, maar dit is van de fabrikant, kan je in je agenda plakken op de datum dat je je volgende shot moet hebben.”
Ah! Toch nog stickers….
Gesprek »
Stickers
18 maart 2013 Door kimbergshoeff
Ik heb ook een sticker verdiend omdat ik beter prik dan de verpleegkundige.
Amen!!!
Je moeder heeft ons poezieplaatjes gestuurd
Ik prikte mezelf, geleerd van verpleegkundige. Hoef je niet elke 2 weken naar het ziekenhuis en heb je het zelf in de hand, Geen stickers nodig!
Mijn vriend gaat mij prikken dus wij hoeven ook niet elke twee weken naar het ziekenhuis, maar dit was de eerste keer plus instructie enzo. En juist dan zijn die stickers in je agenda wel handig om jezelf er aan te herinneren dat het weer tijd is…
Je hebt helemaal gelijk en toch ik maak me er ook schuldig aan
Laten we vooral hopen dat jouw kinderen als ze later groot zijn nooit van die K**medicatie hoeven te krijgen.
En zelfs in 1 zin maak ik nog een fout. Excuses daarvoor.
Ik lees af en toe mee op je blog en vind het nu wel even leuk om te reageren. Ik was zo’n kind waaraan mijn ouders regelmatig ziekenhuisbezoeken moesten ‘verkopen’. Gek genoeg bleek mijn zusje achteraf vooral jaloers dat ik dan niet naar school hoefde op die dagen… Persoonlijk had ik graag met haar geruild…
Mijn ouders waren sterke voorstanders van het na-het-zuur-het-zoet-systeem. Dus tegenover de nare ervaring van het bezoek aan het ziekenhuis moest een leuke ervaring staan. Dus na de controle bij een arts door naar de kinderboekenwinkel (ik was en ben dol op boeken) of na dat vervelende onderzoek rechtstreeks door naar het pannenkoekenrestaurant met wandeling in het bos. Daarnaast gingen mijn beide ouders altijd mee (mijn vader nam er vrij voor) dus zo stond tegenover wéér naar het ziekenhuis gaan ook het voordeel van mijn ouders even voor mezelf hebben.
Die stickers kregen wij alleen in een spaarsysteem. Bijvoorbeeld elke ochtend droog wakker worden is een sticker, kaart met 10 stickers vol is een klein cadeautje mogen uitzoeken. Voor ‘normaal, aangepast’ gedrag kregen wij geen stickers, wel een complimentje.
Groetjes Lily