Doe de deur dicht, ga zitten

Bijna alle schrijvers, columnisten of mensen die zich ooit tot deze groep hopen te kunnen rekenen hebben er wel in meer of mindere mate ‘last’ van: een obsessie met alles wat je onder de noemer ‘schrijfwaar’ kunt scharen. Pennen (wat mij betreft vooral vulpennen), schrijfblokken, gelinieerd papier, ongelinieerd papier (voor schrijfster Isabelle Allende moet het zachtgeel zijn, doe je voordeel met deze informatie) en vooral notitieboekjes. Wat dat laatste betreft is de vraag dan Moleskine of Paperblanks? Daar hoef ik zelf niet lang over na te denken: van een stapel dezelfde zwarte boekjes zou ik niet vrolijk worden. Hoe illuster de lijst met artistieke fans uit het verleden ook is. Doe mij maar een mooi Paperblanks boekje met het patroon van een middeleeuwse kimono op de kaft of een detail uit een Marokkaans mozaïek.
Maar er is nog meer ‘basismateriaal’ dat belangrijk is voor je schrijverschap. Tijdens het schrijven ondersteun jij je (vul) pen. Maar wat ondersteunt jou? Precies, je schrijversstoel.
Zelf heb ik, natuurlijk, een hele fijne. Eentje waarin je goed rechtop kunt zitten als je in een vlaag van inspiratie achter elkaar door moet typen, maar waarin je ook achterover kunt leunen en je arm over de leuning kunt laten hangen. Al dan niet met een tumbler met bourbon of een wodka-gimlet erin. Want ja, mijn stoel heeft Mad Men allure. In de aflevering ‘shut the door, have a seat’ zag ik allemaal broertjes van mijn eigen stoel staan. Stoelen die honderden creatieve processen hebben ondersteund maar ook gewoon dienst kunnen doen als eetkamerstoel. Daar doet die van mij ook niet moeilijk over.
En zo’n stoel kun jij nu ook in huis halen. Hoe dan? Heel simpel; door te ruilen. Deze stoel was eerst een tas en daarvóór was het een boek. Uiteindelijk is het de bedoeling dat deze stoel een elektrische fiets wordt. Hoe? Dat lees je hier.
Dus graai in je eigen sociale overwaarde, doe een aanbod en haal je schrijf/eet/lees/drinkstoel in huis.

Kim durft te vragen

Mijn allereerste keer was ’s avonds, op mijn oppasadres. Kind lag te slapen en ik had tijd voor mijn andere werkzaamheden: het schrijven van een column, verder werken aan mijn boek dat in juni uitkomt, of een blog (nee, ik weet niet meer precies welke van deze opties het was).  Ik twijfelde over de spelling van een bepaalde term en aangezien ik google hierin niet volkomen vertrouwde, gooide ik het maar op twitter: Wat is de juiste spelling van Win-win-situatie? #durftevragen
Een typisch geval van klok en klepel, want ik wist hoe ik iets moest vragen aan ‘de hele wereld’, maar ik had geen idee waar ik de antwoorden kon lezen. Gelukkig weet ik het nu wel (bij mijn @mentions en ik had antwoord van @Vorkbaard inclusief smiley, want ik bleek het al goed geschreven te hebben). Wat ik óók niet wist is dat #durftevragen niet op twitter is ontstaan maar als een sessie op een beurs. Tijdens die sessie kon een groep mensen hun vraag aan elkaar stellen en de vragen werden tegelijk op twitter gezet. Daarna is de hashtag #durftevragen een eigen leven gaan leiden buiten de sessies om.
Hoe ik dat weet? Door het overzichtelijke en inspirerende boekje ‘Durf te vragen’ van Nils Roemen en Fanny Koerts. De ondertitel luidt:  de kracht van sociale overwaarde. En dat is precies waar de schrijvers vanuit gaan: iedereen heeft wel iets op zolder liggen waar hij/zij niets (meer) mee doet. Of kennis waar ze een ander mee kunnen helpen. Dit is sociale overwaarde. In het boek kun je lezen wat je er allemaal mee kunt bereiken en wat er allemaal al mee bereikt is.
Nils en Fanny roepen je op om vooral zelf ook gebruik te maken van #durftevragen en zo vrij te zijn je verlanglijst de wereld in te sturen. Dat is niet zo moeilijk: als Crohnpatiënt met een beperkte voorraad energie staat er al jaren één ding bovenaan mijn verlanglijst (ja, energie, maar dat krijg ik zelfs met de beste #durftevragen-sessie niet voor elkaar): een elektrische fiets.
In het boekje, dat overigens vrolijk geïllustreerd is door Kim Ravers, staat het inspirerende verhaal van Kyle MacDonald die een paperclip ruilde voor een huis. Hoe? Tja, het beste kun je dat in het boek lezen, maar het komt er op neer dat hij de paperclip ruilde voor iets waardevollers en dat voor iets wat nog meer waarde had.
Zou het echt werken? Ik neem de proef op de som: wie wil ‘Durf te vragen’ met me ruilen? Ik hoop natuurlijk te eindigen met een elektrische fiets…

 

Binnen een dag had ik al een reactie: Joan wilde graag het boek hebben in ruil voor deze tas: hij is ongeveer 40cm breed en 30cm hoog en heeft een leren hengsel, bloemetjesmotief en pailletjes. De tas is afsluitbaar met een rits. De tas is gekocht bij Sascha en is zo goed als nieuw omdat hij niet zo handig bleek als schooltas. Wie wil er ruilen???? 

Wel Godfried Bomans!

Ik sta hier voor het vensterglas
het regent pijpenstelen
ik wou dat ik een hondje was
dan kon ik mijn baasje gaan vervelen

Over overburen, Chinese tuinen en een housedreun

Mijn nieuwste bijdrage voor de site yoga winkel online lees je hier

Gastblog voor CCUVN-Jong

Heb je altijd al willen weten wat Yvon Jaspers, mijn weegschaal en een coloscopie met elkaar te maken hebben? Je leest het hier: http://www.ccuvnjong.nl/Meedoen/Blog?action=ShowItem&ciId=1485 in mijn gastblog voor CCUVN Jong

Mamma appelrasp

Een unicum: we zijn weer eens uit, vriend en ik. En niet zomaar uit: we staan in de Melkweg als twee van de gelukkigen die kaartjes hebben gewonnen voor een besloten optreden van mijn favoriete band Snow Patrol. Een beetje zenuwachtig (zal het wel goed gaan als straks de zaal is volgestroomd met 1000 man en ik niet meer bij de wc kan komen?) maar blij sta ik te wachten tot ze beginnen. Vriend laat zijn zusje nog even weten waar we zijn en dat hij op de radio te horen was.
“Nu wij kinderen hebben gaan dat soort dingen niet meer zo makkelijk’ smst ze terug. En dat schiet bij mij even verkeerd. Niet alleen omdat wij ook geen flitsend uitgaansleven hebben vanwege mijn ziekte: ik zou wel willen, maar word moe bij de gedachte alleen al, maar ook omdat ze vier opa’s en oma’s in hetzelfde dorp heeft wonen die nooit te beroerd zijn om op te passen. Wat een rijkdom!
Collega P. heeft onlangs haar schoonmoeder verloren en dat heeft me doen beseffen dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is om als dertiger je ouders nog om je heen te hebben. Wat ben ik blij dat ik ze heb. Daar denk weer even aan als ik een week later mijn moeder bel. Ze hoort gelijk aan mijn stem dat er iets niet helemaal goed is. Inderdaad, ik ben ziek zwak en misselijk. Mamma komt wel even langs en doet boodschappen. Na het kopje thee (dat ik later weer uitspuug) loopt mijn moeder even een rondje met hond Roemer. Ik rasp het appeltje dat mijn moeder voor me heeft gekocht, dat kreeg ik vroeger ook altijd van mamma als ik ziek was. Na het eerste hapje voel ik me al een stuk beter. Het werkt nog steeds. “Morgen moet ik werken, maar dan kan je vader wel even langskomen” zegt mamma. Wat fijn. Ik ben dan wel ‘volwassen’, wat dat ook mag zijn, maar ik heb ze nog zo nodig. Ik ben zo blij dat ze er (nog) zijn.
Maar eigenlijk kan niemand het mooier zeggen dan ik het Kasper van Kooten ooit in het theater (waar ik gewoon mocht zítten) heb horen zingen: ‘En dan word ik zo moe en wil ik naar jullie toe, dus wordt maar ouder, ouders’.

Omdat Pippa het waard is

Het is alweer 20 jaar geleden dat de reclames met ‘echte vrouwen’ die vertelden over hun favoriete producten op de Nederlandse televisie kwamen. Vernieuwend waren ze omdat die vrouwen niet allemaal maatje 36 hadden. Het product scheen ook vernieuwend te zijn: iets met een kwart hydraterende crème er in. “Waarom ik dof gebruik…” begon elke vrouw haar verhaal. Een blik op de verpakking leerde ons dat het Dove moest zijn, op z’n Engels. Dat verklaarde ook het duifje in het logo.
Maar ik ga nu eens vertellen waarom ik géén Dove gebruik, de sympathieke reclames met alle vrouwen met een maatje of een jaartje meer ten spijt. Dove (product van Unilever) maakt namelijk gebruik van dierproeven. Ik kan me niet voorstellen dat dat duifje in het logo daar achter staat. En er zijn nog meer merken die het niet zo nauw nemen met de rechten van onze viervoeters: Andrélon bij voorbeeld (ook een product met een goed reclameteam achter zich want ik moet eerlijk zeggen dat ik meestal erg kan lachen om de vrouwen die alles ineens ‘tot in de puntjes doen’ of overal net zo lang van willen genieten als van hun nieuwe haarkleur). En ook de producten van L’Oreal zijn niet dierproefvrij.
Het ergste van dit alles is: mensen wéten het niet. Of het kan ze niet schelen, maar dat weiger ik te geloven. Laatst liep ik even naar de drogist om een pot gel te kopen (ja, mijn haar is weer kort) en ik stond voor het schap vol met paarse Andélon potten (die dus niet), Studioline (dat is van L’Oreal, dus die ook niet), Nivea en Guhl (wist ik niet uit mijn hoofd, dus die ook maar niet). En ik wist het even niet meer. Waarom staat zoiets niet op de verpakking of het schap vermeld? Waarom komen er bij de shampoo- en bodylotionreclames geen logo’s in beeld met huilende konijntjes als een product niet dierproefvrij is?
Ik zeg expres ‘dierproefvrij’ en niet ‘proefdiervrij’, want ik kan me niet voorstellen dat er iemand ooit een zielige witte muis in zijn fles Elvive heeft aangetroffen (als dat wel zo is dan horen we dat graag natuurlijk…). Ik heb wél eens een keer een afdruk van een konijnenpootje in mijn pot dierproefvrije Body Butter van the Body Shop gezien. Maar dat was van mijn eigen konijn. En ik had het eerst op mezelf getest, dus dan mag het.
Inmiddels smeer ik alleen maar spullen van Lush en Rituals in mijn haar en op mijn lijf want de Body Shop is een aantal jaren geleden overgenomen door een ander groot bedrijf: L’Oreal…
Nu zat ik alleen nog met het wegwerken van die eerste grijze haren (die ik natuurlijk heb gekregen van al die grote bedrijven met hun wrede dierproeven), maar gelukkig test Hennaplus niet op dieren en hebben die mooie haarspoelingen op hennabasis. Dat komt mooi uit.
Het volgende probleem is tandpasta: de producten van de HEMA zijn dierproefvrij, maar hun Everclean vind ik niet lekker. Snel maar eens het Etos of Albert Heijn huismerk proberen, want het zal je misschien verbazen, maar hun spullen zijn ook dierproefvrij. En mijn gel? Ik heb een gifgroen potje ‘Effex Wax’ van Kruidvat eigen merk gekocht. Hun huismerk is namelijk ook dierproefvrij.
Dus doe Pippa en al haar broertjes en zusjes een lol en kies dierproefvrij, dat hoeft niet duur te zijn. Ze is het waard, om eens een slogan van een fout bedrijf goed te gebruiken. En nu gaan we heel hard duimen dat we ooit een sociale regering krijgen die de grote bedrijven verplicht stelt om hun consumenten te laten weten dat ze met het kopen van hun producten meewerken aan dierenleed. fotografie: Bart Zwemmer

ik zie daar toch geen flessen van Dove en Andrélon?

Felix! Oe, die stinkt!

We zullen er nooit de televisie voor aanzetten, maar als we er langs ‘zappen’ dan neemt een vreemd soort voyeurisme bezit van ons en blijven we geboeid en lichtelijk beschaamd kijken. En zo komt het dat vriend en ik er gisterenavond, samen met een groot deel van Nederland, getuige van waren dat Natasja Froger een stuk of 17 katten per stuk in kratten verpakte en ze uit een tweekamer flatje droeg. Zeventien katten. In een tweekamerflatje.
Waaróm de bewoonster van de flat ‘Bonje met de Buren’ had gekregen was ons gelijk duidelijk. Toen nationale knuffel-Surinamer John Williams, bijgestaan door enkele dappere buren, in wit pak en met een mondkapje voor het huis betraden om het een schoonmaakbeurt te geven kwamen ze al na vijf minuten kokhalzend naar buiten. Katten stinken. En dan vooral hun poep en pies. En daar was de huisraad (en eigenlijk de hele flat van de buurvrouw in kwestie) mee doordrenkt.
Ronduit smerig natuurlijk, en de dierenarts die in het programma aan het woord kwam zei ook dat je met 17 katten minstens zoveel kattenbakken nodig hebt, en eigenlijk nog eentje extra, maar de beesten deden het in ieder geval bínnen.
Nu heb ik zelf een hond, en als ik met hem een stuk ga wandelen neem ik braaf een hip houdertje met poepzakjes mee. Maar als we dan thuiskomen kan ik vervolgens met mijn tuinschepje aan de slag om alle drollen van de katten uit de buurt tussen mijn ooievaarsbek vandaan te peuteren. En in het voorjaar is het altijd weer een genot om te zien hoe de buurttijgers mijn zaaigoed weer vakkundig hebben uitgegraven. Gelukkig heb ik daar inmiddels (saté) stokjes voor gestoken.
Toch vraag ik me op zulke momenten af waarom ik eigenlijk hondenbelasting betaal en er niet zoiets als kattenbelasting bestaat. Katten schijten minstens net zo vaak op straat als honden en dan staat er nooit een eigenaar naast om het op te ruimen. Je ziet nu steeds vaker bordjes in de vorm van een hurkende hond met de tekst NO! er op uit plantenbakken steken. Als je het mij vraagt heeft de gemiddelde plantenbak meer te vrezen van een krabbende en kakkende kat dan van een gravende hond. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.
En als het dan toch aan mij ligt, dan komt er kattenbelasting voor alle mensen die een kat hebben maar het beest buiten (lees: in de tuin van de buren) laten poepen. Dan kan de gemeente van de opbrengst van die belasting mooi alle flatjes van de mensen die katten binnen laten poepen en plassen schoon laten maken. En als die mensen mazzel hebben komt John Williams dan nog een bakkie doen.

De plaszak; voor ál uw hoge nood?!

Leest allen het blog van Crohniek-collega Petra: De plaszak; voor ál uw hoge nood?!.

Misbaar in de Morvan

Het socialiseren van een jong hondje is natuurlijk geen wedstrijd, dat weten wij ook wel. Maar stiekem willen we er wel de beste in zijn. Dus met 10 weken was onze pup voorgesteld aan hertjes en schapen. En toen we met hem naar de Landgoedfair waren geweest konden we iets bijzonders aan het socialisatielijstje toevoegen: alpaca’s!

Wat hoort mijn flapoor?

Toen we trots de foto’s van ons sociale hondje met alpaca’s op hyves zetten, bleek zijn zusje diezelfde dag kennis te hebben gemaakt met een beer! Tja, je hebt altijd baas boven baas….
Maar op vakantie in Frankrijk nemen we de gelegenheid te baat om ons repertoire uit te breiden. Naast ‘gewone’ Nederlandse koeien kan Roemer hier wennen aan hele grote witte Franse en met een beetje mazzel zien we ook die rode lachende…
Als ik op een ochtend met hem speel op het enorme grasveld (met zwembad en trampoline!) achter ‘ons’ boerderijtje horen we een vreemd geluid. Het klinkt als een mengeling van een schuurmachine, een housebeat en een astma-aanval. Voor Roemer is dit geluid nieuw. Ik herken het wel, ondanks dat ik in de stad ben opgegroeid: hier ergens vlakbij staat een ezeltje. Die hebben we nog niet ‘gehad’, dus als het tijd is voor zijn middagloopje gaan hondje en ik op zoek.
Op een heel groot veld, behorende bij de boerderij rechts van ons zie ik hem staan. Naast een bordeauxrode tractor die ergens in de jaren ’50 het levenslicht zag staat een zwart ezeltje met een witte neus te grazen.
“Kijk, lief ezeltje” zeg ik enthousiast tegen Roemer. Hij kijkt het nieuwsgierig even aan. Maar als het ezeltje ook nieuwsgierig wordt en op een drafje naar ons toe komt wordt het Roemer toch wat te gortig. Dat zwarte beest is gróót! Ik probeer heel veel rust en kalmte uit te stralen, maar het mag niet baten: puppy zet een keel op.

Wat is dat nou voor een ding?

Ezeltje besluit daarop dat hij dat nog veel beter kan. Dat deed Roemers zusje Meinske met die beer toch iets beter. Na wat correcties krijgen we ons hondje wel weer stil, maar de ezel balkt nog even door en Roemer heeft bijval gekregen van alle honden van de naburige boerderijen. Geblaf en gehuil weergalmt door  de groene heuvels en de bossen.
Het is tijd om stilletjes terug te gaan naar het huisje in de hoop dat we geen boze Franse boeren tegenkomen.
Het was nog lang onrustig in de Morvan.