GezondNU

Roemer en ik staan in GezondNU! We liggen aanstaande dinsdag in de winkel.

Was u er wel helemaal bij????

Ik weet niet meer wie gezegd heeft ‘Zodra je succes krijgt met schrijven lijkt het wel alsof de hele wereld samenspant om je juist van het schrijven áf te houden’, maar de afgelopen week heb ik een beetje mogen ervaren dat dat inderdaad klopt. Terwijl ik probeer mijn 3e boek te schrijven komt nu alle publiciteit op gang voor mijn 2e boek dat afgelopen zaterdag uit is gekomen.
En die spagaat is een beetje lastig: ik heb een ‘lege’ dag in mijn agenda nodig om echt lekker productief bezig te zijn, maar ik wil natuurlijk ook wel geïnterviewd worden voor de krant en te gast zijn in een radioprogramma. Dus dat doe ik dan. Maar van dat eerste heb ik een klein beetje spijt. Toegegeven, de foto is fantastisch: leunend op Nijgh, hoe symbolisch. En ik hoefde er niet voor in de schmink of een half uur blauwbekken op een strand (met 4 drukken op de knop was het klaar dit keer). Maar bij het interview ging het fout.
“Is Haarlem een wereldstad?” vroeg de journaliste.
Mijn antwoord luidde: “Nou, wereldstad. Dat vind ik wel een erg groot woord. De vraag is of we die überhaupt in Nederland hebben. Rotterdam, zou ik dan zeggen, vanwege de haven. Dat is eigenlijk de enige Nederlandse metropool. En Den-Haag heeft ook wel een internationale functie. Maar verder eigenlijk niet.”
En dan mogen jullie even kijken wat ze van mijn antwoord gemaakt hebben….
Tevens heb ik tijdens het gesprek tot drie keer toe gezegd dat mijn onlangs overleden moeder me heeft geholpen met het samenstellen van de canon. Dat is ook op zeer aparte wijze in het verhaal (niet!) teruggekomen. Ik zou haast denken dat ze bij een heel ander gesprek heeft gezeten.

Ik krijg sowieso soms de indruk dat journalisten hun verhaal al hebben geschreven vóórdat het interview heeft plaatsgevonden en dat ze tijdens een gesprek horen wat ze verwachten te gaan horen in plaats van datgene wat echt gezegd wordt. Dan zegt een journalist ‘Het was zeker wel zus-en-zo?’ En dan zeg ik ‘nee, eigenlijk helemaal niet’ en staat er later in de tekst ‘het was heel erg zus en zo’. Tot nu toe heb ik dat soort dingen er altijd uit kunnen halen omdat ik teksten van tevoren door mocht lezen en wijzigen, maar daar was bij de krant geen tijd voor.
Ach ja, dacht ik, het zal toch wel goed komen? Het is de kránt. Nou, niet dus. En dat vind ik heel erg zus-en-zo.

Boos op een lakse soldaat

In het klaslokaal waarin ik op de middelbare school Engelse les kreeg hing een ansichtkaart met de tekst ‘I haven’t been writing much lately. But then again, neither has Shakespeare’. Aan deze tekst moest ik van de week denken. Het is de laatste tijd nogal stil geweest op mijn blog. Dat komt doordat ik de afgelopen maanden niet bepaald in het hier en nu heb geleefd. En dat voor een schrijver van een boek over Mindfulness!, hoor ik u denken, maar dat heeft alles te maken met mijn nieuwe boek dat op 11 mei uit komt.
Het cliché wil dat schrijven zo’n eenzaam beroep is, maar zo heb ik dat zelf helemaal niet ervaren. De afgelopen maanden heb ik in het gezelschap verkeerd van de graven Willem II en Floris V, heb ik diverse keren op de muren gestaan om samen met andere Haarlemse vrouwen de stad te verdedigen, de ene keer tegen Jacoba van Beieren en de andere keer tegen de Spanjaarden. Grote bewondering heb ik gekregen voor de ouders van Hannie Schaft en natuurlijk ook voor hun dochter, maar ook voor Lodewijk Napoleon, die in moeilijke omstandigheden altijd datgene hebben gedaan wat het beste was voor hun medemens.
Haarlemmers houden niet van poeha en borstklopperij, Haarlemse helden zijn mensen die zonder het van de daken te schreeuwen grootse daden verrichten, zoals verzetsmensen Corrie ten Boom en Mari Andriessen, zeeheld Jan Huygen van Linschoten, de brandweerlieden die in 2003 omkwamen en de koningin van de winterspelen in Calgary: Yvonne van Gennip. 
Haarlem is ook de stad van vrouwen die geen blad voor de mond nemen; Kenau en Malle Babbe kent iedereen, maar vergeet kunstenares en zakenvrouw Judith Leyster niet en Margarieta Casteleyn- van Bancken, weduwe van de uitgever van Haarlems Dagblad.
Maandenlang hebben mijn stadgenoten me verrast met hun moed, ontroerd door de daden die ze hebben verricht en me doen gniffelen om hun eigengereidheid. Ik heb me stiekem boos zitten maken omdat een lakse soldaat in Spaanse dienst ‘per ongeluk’ mijn halve stad in de as heeft gelegd. En nu is het zo ver: De Canon van Haarlem, een bundel van 50 korte verhalen uit de geschiedenis van mijn mooie stad, is af en zal op zaterdag  11 mei feestelijk gepresenteerd worden bij boekhandel De Vries. Misschien wel de mooiste boekwinkel van Nederland. Of is dat heel on-Haarlems om te zeggen?

zou je zelf heel graag een gesigneerd exemplaar van de Canon willen hebben? Dat kan. Daarvoor hoef je alleen maar even een mailtje te sturen naar kim@kimindepen.nl en dan vertel ik je precies wat je daarvoor moet doen.

 

Ervaringsverhaal

Soms zie je het in tv-programma’s onder iemands naam staan: ‘ervaringsdeskundige’. Dat vind ik altijd heel gewichtig staan. Deze keer ben ik een keer de ervaringsdeskundige (ok, helaas niet op tv) want er is mij gevraagd om mijn ervaring met het hebben van een fistel te delen. Een vrolijk verhaaltje voor het slapen gaan dus. U leest het hier: http://fistels.nl/ervaringen.html Of niet natuurlijk, als u nog moet eten…. 

Gedicht voor Susan

Voor Susan

En weer sta ik
voor mijn kledingkast
op zoek naar iets moois
maar niet te vrolijk;
gepast

Want straks sta jij
waar ik laatst stond
en je zal dezelfde woorden horen
die komen uit ieders mond

En het is zo goed bedoeld
maar bijna niemand kan
het echt begrijpen
en voelen wat jij voelt

Ik zal het door jou gehate woord niet zeggen
dat beloof ik jou
Alleen wat ik nu voel:
het spijt me zo

Intellectueel

Het zal ergens in 1998 geweest zijn, ik zat in het eerste jaar van mijn studie Nederlands en was op het verjaardagsfeestje van een collega van mijn zaterdagbaantje, Maaike. Behalve een cadeautje had ik voor haar ook het boek meegenomen dat ik van haar geleend had: het Parfum van Patrick Süskind. Natuurlijk wilde ze weten wat ik er van vond en al snel zaten we samen in een hoekje en hadden het over een boekje.
“Oh, die hebben het over boeken,” hoorde ik nog iemand op de achtergrond zeggen. Aan de intonatie te horen was die persoon zelf meer geïnteresseerd in bier.
“Ik zag van de week een man op tv”, vertelde Maaike, “en die noemde zichzelf een intellectueel. Maar dat kun je toch helemaal niet zeggen van jezelf? Dat zeggen andere mensen toch over je?”
Of het helemaal waar is weet ik na al die jaren nog steeds niet, maar wat onveranderd is is de hoop dat men het over mij zegt. Dat ik een intellectueel ben. Maar dat mag ik dan misschien ook niet hardop zeggen. Dat doe ik dan ook niet, ik schrijf het alleen maar op. En wie leest dit nou?
In al mijn ijdeltuiterij heb ik dan ook aan het eind van het afgelopen jaar eens opgezocht van hoeveel nobelprijswinnaars ik ‘werk’ had gelezen. Want dat doet een intellectueel, moeilijke boeken lezen die er maatschappelijk enorm toe doen.
Ik wilde eerst nog een blocnote en pen pakken om te kunnen turven, maar ik ben blij dat ik het niet gedaan heb. Ik had namelijk van welgeteld één bekroonde auteur iets gelezen. Dat waren dan wel gelijk een stuk of 6 boeken van die schrijver, maar het bleef er maar één. Oeps.

Tijd voor een goed voornemen dus: in het nieuwe jaar méér Nobelprijswinnaars lezen én ook wat vaker werk van niet-westerse auteurs. Ik vond het tijd om mijn horizon te verbreden en hopelijk niet alleen intellectueel maar ook intercultureel over te komen. Dus toog ik naar boekhandel De Vries en kwam thuis met een boek van David Grossman en van Mario Vargas Llosa (Nobelprijswinnaar!) die nu beide bovenop mijn te-lezen-stapel liggen. En ik sloot een ‘roman-abonnement’ af bij Oxfam Novib. Als dat niet intercultureel is weet ik het ook niet meer. Onlangs ontving ik mijn eerste boek: Een tijd als nooit tevoren (No time like the present) van Nadine Gordimer, Nobelprijswinnares in 1991. Ha! Dat zijn twee vliegen in één klap. Alsof Oxfam me een steuntje in de rug wil geven op weg naar mijn gedroomde leven als intellectueel. Het is een prachtig boek trouwens. En mijn teller staat nu op 2 gelezen, 1 op de stapel…

Denk jij te weten van welke auteur ik al boeken gelezen had? Laat een reactie achter en maak kans op een handgeschreven brief (hoe intellectueel is dát?!).

Familie

Ik moet naar het ziekenhuis voor een ijzerinfuus. Dat zit namelijk zo: ik blijk een ontstoken darm te hebben met als bonus daarbij een fistel. En een behoorlijk gekelderd lichaamsgewicht. De enige manier om te voorkomen dat de chirurgen hun scalpels weer gaan slijpen is een regime van nare medicijnen (humira) en mijn lijf (dat hard aan het vechten is tegen de ontsteking) heeft een flinke dosis ijzer nodig.
Dat is nooit een pretje. Pillen kunnen niet want daar krijg ik de meest pijnlijke en nare stoppingen van en gewoon een injectie in mijn bil, toegediende door de lieftallige assistente van mijn huisarts, kunnen ook niet want die bestaat niet meer. Dus moet ik een infuus en dat betekent een nare prik in mijn hand en dan met een pijnlijke hand een tijdlang in een ziekenhuis blijven zitten. Geen feest.
Gelukkig kan er altijd wel iemand met me mee. Vroeger was dat vaak mijn moeder, nu houdt een vriendin van haar me gezelschap. We gaan in haar überhippe sportwagentje naar het ziekenhuis. Ik heb een thermosfles rooibosthee en twee stukjes vegan cheesecake bij me zodat we het nuttige met het aangename kunnen combineren. Als ik er toch moet zitten kan ik net zo goed iets lekkers eten (ik moet namelijk op mijn gewicht letten) en bijpraten met die vriendin van mijn moeder die mij en mijn vader de afgelopen periode zo trouw heeft bijgestaan.
Voordat ik gemarteld ga worden op de OK-afdeling (ik ben zo moeilijk te prikken dat ze dat door het neusje van de zalm van het ziekenhuis laten doen) noteert de verpleegkundige mijn gegevens. “En wat bent u van elkaar?” vraagt ze met een blik op de vriendin van mijn moeder die toevalligerwijs dezelfde voornaam heeft. “Uhm…ja, vriendin” zeggen we.
“Dan moet ik ook nog een familielid noteren als contactpersoon”, zegt de verpleegkundige.
Ik val helemaal stil. Wat moet ik hier nou op zeggen? Mijn moeder is dood en mijn vader is bang voor zijn mobiele telefoon. Broers of zussen heb ik niet. Er zullen toch wel meer mensen zijn met weinig familie? En soms is het toch zo dat je vrienden dichter bij je staan dan je familie? En ben je familie van elkaar als je officieel samenwoont? Of moet ik mijn nichtje opgeven als contactpersoon? Maar die werkt ook in een ziekenhuis en als ze dienst heeft kunnen ze haar ook niet bereiken…
“Een partner is ook familie,” onderbreekt de zuster mijn verwarde gedachten. Ok, naam en telefoonnummer van geliefde dus opgegeven. “U mag er trouwens niet bij blijven hoor, dat kan niet hier op zaal in verband met de privacy.”
Dus lig ik daar, met een zeer pijnlijke arm, een gemartelde arm (die nog een maand dik en blauw zou blijven), afkoelende thee en smeltende cheesecake. De volgende keer zeg ik gewoon dat ze mijn pleegmoeder is. Kijken hoe ze dan reageren.